In tegenstelling tot anders, nu een bericht geschreven in de ochtend. Gisterenavond was dit niet nodig vanwege het 'slechte' weer. ja, ja ook in Afrika kan het regenen! De camper staat weer startklaar, Koen en ik hebben net het chemisch toilet geleegd (heerlijk werk, vooral 's morgens vroeg!) en zodadelijk drinken we nog een kop koiffie en vertrekken we richting Francistown. Nog een nacht in Botswana om morgen naar de eerste overnachtingsplek in het Krugerpark te rijden (ca 500 kilometer hebben we gisteren berekend!!).
Maar, met onze story's zijn we gebleven bij eergisteren, dus vanaf dat moment een vervolg en ik zal het proberen kort te houden.
Eergisterenochtend terugkomend van het douceh werd ik aangenaam verrast door een camper vol met balonnen. Reden.........mijn ...ste verjaardag! Maaike en Joske hadden de longen leegeblazen om al die 60 balonnen op te blazen........geweldig! Niet veel later hebben we op een pleintje in Livingstone een kop koffie gedronken en had Maaike het (weer) voor elkaar gekregen dat er een taartje met een kaars werd gebracht en op de achtergrond 'Happy Birthday' klonk. Na deze feestelijkheden zij we op ons dooie gemakkie richting grens (veer) van Zambia en Botswana gereden. Onderweg bij een van de vele roadblocks moeten stoppen en ....... jawel, weer geld betaald! Geld waarvan we wisten dat we dat nog moesten betalen, maar poas bij het veer. Niet dus, gewoon langs de weg.
Bij het veer aangekomen was het weer direct een gedrang van allerlei types die 'goedbedoelde' services wilden bieden, zoals wijzen waar je kan parkeren, waar naar toe voor de formaliteiten, je neus afvegen en ga zo maar door. Temidden van deze massa stond ineens onze 'man' van de heentocht voor het raam en dirigeerde me naar een plek met het gezicht van een oorwurm. Omdat ik in hem niet veel kwaads zag, ben ik hem samen met Koen gevolgd naar de verschillende kantoortjes voor alle formaliteiten. Nu weet ik niet of de Zambiaan over het algemaan niet vriendelijk is, of dat dit gedrag alleen bij een beambte hoort.......in ieder geval nemen die gasten achter hun loketje (zij wel gekoeld door airco) aan dat je uiteraard begrijpt welk formilier je moet overhandigen en welk boek je voor de zoveelste maal moet invullen. Nou ja, gelukkig lukte alles en was de pontbaas de laatste die we betaalden in Zambia. Ja, onze vriend deed nog een laatste poging door me te vertellen dat we aan de overkant nogmaals een bedrag van 20 Dollar moesten betalen, maar dan alleen in Botswaanse Pula's. Kijk, dit vetrouwde ik niet en bedankte hem voor zijn diensten met een kleine fooi, waarna hij en zijn kornuiten verdwenen.
Het op de veerpond rijden was ook dit keer een hele belevenis en ....... dit maal door Koen vastgelegd. De aanlegplaats is geen mooie zaols wij die gewend zijn, maar gewoon ergens steekt het vaartuig een oprijplaat in het zand. Daar mag je dan, hopend dat je banden en de camper in takt blijven, tegenop rijden. Vervolgens kom je op een stels stalenplaten die bij elkaar de vorm hebben van een veerpond, aangedreven door een enorme dieselmotor. Ook nu was er niet veel ruimte meer over en de ruimte die er was werd opgevuld met lopende passagiers.
De oversteek over de snel stromende Chobe rivier is ook spectaculair. Afgezien van de stroming leek het er op dat we dit maal zouden aanleggen in het riets. Gelukkig wist de veerpontbaas een plekje te vinden in ondiep water. Daar plonsde ik de camper maar in en kon nog net Koen aan boord hijsen. Maaike en Joske 'mochten' door het water de vast wal proberen te bereiken. Gelukkig heeft Koen ook dit vastgelegd.
In Kasana hebben we eerst weer geld gehaald boodschappen gedaan en zijn vervolgens naar de camping gereden. Die avond wilden we ons het zojuist gekochte vlees 'braaien' maar daar hebben we vanaf gezien vanwege het niet te definieren geurtje dat het vlees droeg. Jamme, maar we zijn nu nog gezonde en dat willen we zo houden.
Gisterenochtend hebben we Kasane verlaten en hebben een behoorlijk deel door de regen gereden (Maaike!). Net nadat de regen was gestopt zagen we een olifant direct langs de kant van de weg staan. Wat een machtige beesten zijn dat toch en als ze zo dichtbij staan, dan zijn het helmaal machtige beesten. Deze olifant stond, in tegenstelling tot anderen, wel rustig te grazen en kwam voetje voor voetje (nou ja 'voetje??') dichterbij. Na een tijdje gekeken en gefotografeerd te hebben vervolgden wij onze weg. Net voorbij Nata vonden we de camping waar we al eerder hebben gestaan en parkeerden we de acamper weer op hetzelfde plekje.
Gisteren namiddag hebben we ons ingeschreven voor een jeeptocht de Kalahari woestijn in, naar een van de grootsts zoutpannen wel te verstaan. Een mooie en spectaculaire rit en een prachtige zonsondergang waren de ingredienten van gisteren namiddag. Na ene overdadig diner zijn we gaan slapen en gaan zodadelijk op pad richting Francistown en daarmee ben je weer helemaal bij.
Oh jaaaaaaaaaaaa, mijn fototoestel doet het weer!!!!!!!!!
Tot een volgende gegelegenheid.
