Zambia

Hallo, hier zijn we weer. Twee dagen niet online geweest vanwege gebrek aan Internet. Op dit moment zijn we in Zambia en wel in een camping vlakbij de plaats Livingstone. Om hier te komen is een verhaal apart, om te beginnen bij de oversteek van Botswana naar Zambia. Maar laten we beginnen bij eergisteren.
Nagenietend van een geweldig mooie boottocht door een deel van de delta zijn we eergisteren ochtend vertrokken richting Nata. dezelfde weg terug, maar andersom zie je weer nieuwe dingen. De weg blijft lang, recht en slecht. Na een kleine 200 kilometer bereikten we een schitterende camping, genaamd Planet Baobab. Ja, ja we hebben deze prachtige bomen nu in levende lijven gezien en gefotografeerd. Gisteren ochtend zijn we weer bijtijds vertrokken voor een lange rit naar Kasane. Helaas is het me nog steeds niet gelukt om Botswaans geld te pinnen, dus komen we steeds krapper te zitten. Een aantal zaken kan ik met mijn Mastercard betalen, maar andere zaken weer niet. Ook in Nata kregen we te horen dat men de Maestro kaart niet erkend.
Gelukkig konden we wel met de Mastercard tanken, dus daar konden we weer een stuk mee vooruit.
Na een werkelijk ongelooflijk lange en saaie weg kwamen we in Kasane aan. De lange, lange rit werd wel goed gemaakt doordat we vlak voor Kasane een paar maal vlak achter elkaar een groep olifanten langs de weg zagen staan. Dit maal bleven ze staan voor de foto.
De camping in Kasane was niet veel bijzonders, we stonden er alleen en er was verder dus niets te doen. Vroeg naar bed, want men had ons geadviseerd om 06.00 uur bij de grens te staan. Kort voor de grens stond er een enorme rij enorm lange vrachtwagens stil in het donker. In eerste instantie sloten we keurig netjes achteraan aan, maar al snel reden we toch maar naar voren. Er werd niemand kwaad, dus bleven we vooraan de rij waxhten totdat de grens open ging. Nadat om 06.30 uur iemand het hek van de weg had gehaald was de grens open. Hierna volgde een run op het dounagebouw voor de nodige formaliteiten. Gelukkig duurde dit voor ons niet te gek lang, want we kregen een beetje voorrang.
Na de controle reden we door totaan aan het water!! We moesten namelijk met een veerpont worden overgezet en toen begon het........... Alleereerst was het nog net niet licht en lagen er vele ongure types in bootjes verscholen in het riet. Eerst dachten we nog dat het vissers waren, maar dat bleek al snel niet het geval. Ja, ze visten wel, maar vooral goederen uit de vele vrachtwagens!! God zij dank liepen er een paar politiebeambten, maar die hadden hun handen aan die gasten vol. Oh ja, de veerpont was nog in geen velden of wegen te zien. Ook nu stonden we met de camper vooraan, maar dat bleek later geen garantie om ook als eerste aan boord te mogen.
Toen er een boot aankwam en halverwege de rivier was, werd deze belaagd door de vele houten boten en hun kornuiten. Wat er toen allemaal gebeurde weten we niet, het was in ieder geval een chaos. Ondertussen hadden zich al twee man bij de camper gemeld die zich uitgaven voor de een of andere beambte. Het zal, maar aan de buitenkant was dat in ieder geval niet te zien. Ze boden ons allerlei hulp aan, zoals op de boot loodsen en ons behulpzaam zijn bij de verschillende betalingen.
Nadat de pont had aangelegd werd er gebaard dat ik erop mocht, maar plots was er een vrachtwagen die blijkbaar voorrang had. Wij moesten wachten op een andere veerpont en dat was maar goed ook, want de staat waarin het vaartuig verkeerde was uiterst dubieus
Maar, ook de volgende was niet veel beter. Allereerst moest ik een eind door het water en door de blubber om bijna loodrecht de pont op te rijden. Op de pont was niet meer plaats dan voor onze camper en nog een kleine vrachtwagen. De rest van de oppervlakte werd evenwel opgevuld met lopende passagiers, waaronder Joske, Maaike en Koen. Tot mijn grote schrik moest ik een prijs betalen van 20 Dollar!! Voor die prijs kun je in Nederland een heel jaar lang heen en weer varen. Maar goed, we hadden natuurlijk geen andere keus. Het volgende probleem dat zich aandiende was het feit dat ik geen Dollars had en ook geen Zambiaans geld, maar daar stond onze 'vriend'. Hij had het Zambiaanse geld in overvloed en rekende op zijn mobieltje snel om hoeveel Pula's wij weer aan hem mochten betalen.
Goed daarmee hadden we de eerste finaciele stap gezet om 2 dagen Zambia te mogen bezoeken. Om een heel lang verhaal kort te houden...............we hebben ongelogen bij 5 verschillende instanties vooral veel geld moeten betalen voor allerlei papieren, stempels en weet wat nog meer. Toen we eenmaal de grens over waren en er nog een bedrag van ons werd gevraagd ging bij mij het lampje uit. Onze vriend heb ik toen maar uitgenodigd om een bezoek te brengen bij de politie, althans men zat in een gebouwtje met het bordje police erop en binnen zaten een paarboeven vastgeketend aan de stijlen van het raam. De politiebeambte legde me uit dat alle betalingen inderdaad noodzakelijk waren. Daarop betaalden we de laatste insurenceverhaal en gingen we op pad.
Drie en een half uur later reden we Livingstone binnen en vonden we een prachtige supermarkt met een bankje waar men ook hier weer geen betaalkaarten accepteerde, dus maar weer een paar euro's gewisseld.
Uiteindelijk vonden we de besproken camping en vonden we een lekker plekje. Na een broodje gegeten te hebben reden we richting de Victoria watervallen. Om het financiele debacel van deze dag compleet te maken, moesten we nog eens 20 Dollar de man betalen om binnen te komen! Nadat ik vroeg waarom de Zambiaan er bijna voor niets naar binnen mocht en wij een achterlijk hoog bedrag moesten betalen, kreeg ik een ... antwoord. Ook nu stond ik voor het dilemma dat ik geen Dollars had en opnieuw trok ik de knip met euro's. Nadat ik te veel euro's had en men geen geld terug had, hoefden we plotseling maar 3 kaartjes te kopen en kostte het kaartje voor de camper ook wat minder.
Even later liepen we richting de watervallen en men had ons al gewaarschuwd dat je kletsnat zou worden. Nou dat werden we! Maar, wat is die waterval een belevenis om mee te maken, met geen pen te beschrijven. Helaas was ik zo stom om toch een foto te maken terwijl het kleddernat was om ons heen. Met als gevolg dat mijn toestel nu geen sjoegen meer geeft!!!!!!! Ik vrees met grote vrezen dat ik de rest van de vakantie geen foto's meer kan maken..................... Goed, om dit allemaal op te schrijven zette ik me zojuist achter deze pc en .........breekt mijn bril..........kan een dag nog leuker???
Wij gaan aan tafel en laten vanavond voor ons braaien!
Tot een volgende keer maar weer!